Białowieskie ssaki
Oprócz ptaków w Białowieskim Parku Narodowym żyją też 62 gatunki ssaków. Są to między innymi jelenie, sarny, tarpany, dziki, rysie i wilki, jednak niekwestionowanym królem Białowieży i osobliwością parku jest żubr. Ten największy ssak europejski jeszcze niedawno był zagrożony całkowitym wyginięciem. Pod koniec XIX wieku w Puszczy Białowieskiej żyły już tylko nieliczne osobniki tego gatunku. Na szczęście, dzięki wysiłkom polskich przyrodników, poprzez hodowlę w zagrodach udało się odtworzyć populację tych wspaniałych zwierząt. Obecnie w parku żyje około 250 żubrów. Wiele wychowanych tu żubrów zostało wysłanych do innych parków narodowych w Polsce i Europie.
Turyści, zwłaszcza w lecie, kiedy drzewa są soczyście zielone, przyjeżdżają do Puszczy Białowieskiej najczęściej na jeden dzień. Ci, którzy chcą zostać dłużej mogą znaleźć nocleg w jednym z hoteli lub schronisk turystycznych. W pobliżu parku znajduje się też pole namiotowe, a w Białowieży kwatery prywatne.
Niedaleko Białowieskiego Parku Narodowego znajduje się największy i najmłodszy z polskich parków narodowych, założony dopiero w 1993 roku - Biebrzański Park Narodowy. Park ten położony jest na północ od Puszczy Białowieskiej, przy granicy z Białorusią. Biebrzański Park Narodowy ma 592 km2 powierzchni.
Park obejmuje większą część doliny Biebrzy, od jej źródeł aż do miejsca, w którym rzeka wpada do Narwi. Dolina Biebrzy to największy w Europie Środkowej kompleks naturalnych torfowisk. Tutejszy krajobraz jest zaskakująco zróżnicowany: są tu malownicze rozlewiska rzek, naturalne bagna i torfowiska z bogatą florą i fauną, a także zwarte kompleksy leśne. Na terenie tego parku występuje wiele rzadkich gatunków mchów i ziół
leczniczych. Na tak rozległym terenie żyje też wiele zwierząt - między innymi wilki, dziki, lisy, jelenie, bobry i borsuki. Jednak tak jak w Puszczy Białowieskiej królem jest żubr, tak w dolinie Biebrzy panuje łoś. Na terenie parku żyje około pięciuset tych zwierząt. Oprócz wymienionych wyżej ssaków Biebrzański Park Narodowy słynie również z niezwykle licznej populacji ptaków. Żyje tu około 270 gatunków ptaków, a więc ponad połowa wszystkich gatunków występujących w Polsce. Z tego właśnie powodu Biebrzański Park Narodowy stanowi ulubione miejsce wypraw ornitologów. Bez większego trudu mogą tu obserwować takie ptaki jak bekasy, rybitwy, żurawie, bociany, jastrzębie, sowy i cietrzewie.
Do parku przyjeżdżają też zwykli ludzie, by po prostu wypocząć od codziennego hałasu w tej ostoi natury. Chociaż znaczna część parku to mokradła i tereny podmokłe, do większości najciekawszych miejsc z łatwością można dojść pieszo. W parku wytyczono wiele oznakowanych szlaków turystycznych. Łącznie mają one ponad 200 km długości. Na bagnach wybudowano wieże widokowe, z których turyści mogą podziwiać panoramę otaczających je nietkniętych przez cywilizację terenów.
Kotlina Biebrzy dzieli się na trzy części zwane basenami: północny, środkowy i południowy. Oddzielone są one od siebie przewężeniami doliny. Najmniej uczęszczany jest basen północny. Basen południowy to ulubione miejsce ornitologów. W basenie środkowym znajduje się tzw. Czerwone Bagno - ścisły rezerwat przyrody, porośnięty lasem olchowym. To właśnie tutaj żyje 400 łosi.
Oprócz pieszych wędrówek, dolinę Biebrzy można też zwiedzać korzystając z drogi wodnej. Na przykład 140-kilometrowy spływ kajakiem od Lipska do Wizny zajmuje około tygodnia. Wzdłuż brzegów rzeki znajdują się pola namiotowe. Ci, którzy nie przepadają za noclegiem w namiocie mogą spędzić noc w jednym z hoteli w Rajgrodzie,
albo w kwaterach prywatnych na obrzeżach parku. Wybierając się na odpoczynek do parku biebrzańskiego warto wcześniej zarezerwować sobie pokój, ponieważ wiele hoteli jest otwartych jedynie w sezonie turystycznym.