Nad brzegiem morza

Kolejny park, Woliński Park Narodowy jest zupeł­nym przeciwieństwem obu omawianych powyżej parków - Białowieskiego i Biebrzańskiego. Wo­liński Park Narodowy znajduje się nad Bałtykiem, w północno-zachodnim krańcu kraju. Ma on zale­dwie 50 km2 powierzchni, a więc jest to jeden z naj­mniejszych parków narodowych w Polsce. W ob­rębie parku znalazła się część wyspy Wolin oraz przylegający do niej pas morza i delta Świny. Nie­mal połowę obszaru parku pokrywają lasy, w więk­szości sosnowe i bukowo-sosnowe. Rosną tu tak­że dęby, brzozy, świerki i modrzewie.

Najbardziej charakterystycznym elementem par­ku jest jednak klifowe wybrzeże. Jest to najwyż­sze wybrzeże w Polsce - strome, opadające do mo­rza zbocza mają nawet 95 m wysokości. Ciągnące się na przestrzeni 11 km wybrzeże klifowe powsta­ło w wyniku erozji moreny czołowej. Na terenie parku znajdują się też jeziora polodowcowe, z któ­rych najpiękniejsze jest Jezioro Czajcze o charak­terystycznym kształcie podkowy. W Wolińskim Parku Narodowym występuje wiele gatunków pta­ków (kobuz, pszczołojad) oraz ssaków, między in­nymi jelenie, sarny, dziki, lisy oraz żubry, sprowa­dzone tu z Puszczy Białowieskiej.

Symbolem Wolińskiego Parku Narodowego jest orzeł bielik - potężny ptak drapieżny, którego skrzydła osiągają 2 metry rozpiętości. Ten sam bie­lik jest też godłem Polski.

Po terenie parku można wędrować trzema do­brze oznakowanymi szlakami turystycznymi. Każ­dy z nich prowadzi przez inne części parku. Szlak czerwony wiedzie wzdłuż wybrzeża, następnie skręca w głąb wyspy ku Wisełce, a potem, przez porośnięte lasem wzgórza, biegnie do Kołczewa. Zielony szlak przecina park z zachodu na wschód a szlak niebieski zaczyna się w południowym krań­cu parku i, obok Jeziora Turkusowego, zmierza w kierunku miasta Wolin, gdzie się kończy.